تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش

تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش مربوط به روش و رویکرد آنها است و بتن پیش تنیده با دوام و قابلیت اطمینان بیشتر اجرا می شود.

بتن به عنوان مهمترین مصالح ساختمانی توانسته است خود را در صنعت ساختمان تثبیت کند و برای ساخت هر سازه ای مورد استفاده قرار بگیرد. سازندگان با استفاده از بتن می توانند ساختمان هایی با حداکثر مقاومت و استحکام احداث کنند.

بتن به منظور تأمین نیاز ساختمان به شکل های مختلف تولید می شود. یکی از انواع بتنی که برای استفاده در پروژه های ساختمانی بزرگ تولید می شود، بتن پیش تنیده است.

بتن پیش تنیده چه سازوکار و رفتاری دارد؟

پیش تنیدگی بتن با استفاده از کشش سیم ها یا رشته های فولادی تحت عنوان تاندون پیش از قرارگیری بتن در قالب ها صورت می گیرد. بعد از اجرای بتن، تاندون های فولادی موقتاً در برابر تکیه گاه ها کنترل شده و هنگامی که بتن حالت گرفت، آزاد می شوند.

تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش نشان می دهد که برای کاربردهای موردنظر خود باید از کدامیک استفاده نمود. بعد از کشش سیم های فولادی در بتن آنها را موقتاً تحت کنترل دارند تا بتن حالت بگیرد که آنها را آزاد کنند. تاندون ها به منظور بازگشت به طول اولیه خود انقباض پیدا می کنند و این پروسه، تنش فشاری را توسط پیوند به بتن انتقال می دهد.

بتن پیش تنیده برای تیرها، ستون ها و دال های کف و سقف در ساختمان های بتنی پیش تنیده و برای ساخت محصولات بتنی پیش ساخته مثل پانل های دیواری و پله ها مورد استفاده قرار می گیرد.

دستاوردهای بتن پیش تنیده برای یک سازه چیست؟

بتن پیش تنیده می تواند به ساخت مقاوم تر و بادوام تر سازه ها، کمک زیادی کند.

در بررسی تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش با مزایای بتن پیش تنیده آشنا می شویم:

• این بتن می تواند تنش های برشی را به کمترین میزان برساند.
• با نصب این بتن، از مقاومت فشاری ساختاری بتن حداکثر بهره وری می شود.
• پیش تنیدگی می تواند ساختار بتن معمولی را به خوبی تقویت کند و آن ضعف هایی که دارا می باشد را پوشش دهد و نقاط قوت متعددی برای آن ایجاد کند.
• ترک های کششی در بتن حذف می شود و موجب خوردگی اجزای فولادی می شود.
• بتن پیش تنیده از خاصیت جذب صدا به خوبی برخوردار است و می تواند نویز را به کمترین میزان برساند.
• نبود ترک در تمامی سطوح باربری، امتیاز استفاده از بتن پیش تنیده می باشد. حذف ترک ها سبب افزایش توان تحمل بارها، ضربه ها و لرزش ها می شود و فرضیه زنگ زدگی فولاد را به طور کلی کنسل می کند که تمامی این موارد سبب افزایش طول عمر سازه می شود.
• با استفاده از بتن کشش می توان دهانه های عریض احداث کرد و بدین ترتیب مصالح کمتری استفاده کرد. ابعاد بتن پیش تنیده، این امکان را فراهم می کند که دهانه های بتن را طولانی تر درنظر گرفت.

روال تولید بتن پس از کشش یا بتن پس تنیده چگونه است؟

بتن پس از کشش، یک متد تقویت بتن است. تاندون های پس تنیده که به صورت کابل های فولادی داخل کانال ها یا روکش های خاص پلاستیکی هستند پیش از ریختن بتن در قالب ها کار گذاشته می شوند.

تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش به جزئیات تولید مربوط می شود. در ادامه روند مذکور با حالت گرفتن بتن، کابل ها در معرض کشش قرار می گیرند و به کناره های بیرونی بتن اتصال پیدا می کنند. کشش سیم های فولادی یا رشته های فولادی با بهره گیری از جک های هیدرولیکی انجام می شود. در ادامه به جای جک، لنگرها یا تکیه گاه های دائمی را به کار می برند و کشیدگی در طول رشته های فولادی حفظ می شود.

بتن پیش تنیده بدین صورت است که نخست بتن ریخته می شود و کابل ها کشیده می شوند، اما همچنان پیش از اعمال بارها در معرض تنش می باشد. لذا باز هم نوعی بتن پیش تنیده به شمار می آید.

چرا بتن پس از کشش می تواند سودمند باشد؟

• اسلب ها و دیگر اعضای سازه بسیار نازک می شوند.
• امکان پیاده سازی دهانه های بلندتر در اعضای مرتفع فراهم می شود.
• میزان ترک خوردگی حاصل از جمع شدگی بسیار کاهش پیدا می کند و عملاً به صفر می رسد.
• امکان ساخت دال های بتنی روی خاک های پهن یا نرم فراهم می شود.

مهمترین تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش چیست؟

تفاوت میان این دو نوع بتن را بررسی می کنیم:

مقایسه فوق به خوبی نشان می دهد که تفاوت ها مربوط به چیست و بر این اساس برای هر کاربردی باید از کدام روش و تکنیک استفاده نمود. نکته دیگر این است که هدررفت پیش تنیدگی در بتن پس تنیده فقط نزدیک به 15 درصد است و از این میزان بیشتر نمی شود اما در بتن پس تنیده، این هدررفت از 18 درصد کمتر نمی باشد.

سخن پایانی

با تفاوت بتن پیش تنیده و بتن پس از کشش به خوبی آشنا شدیم. این بتن ها می توانند چالش هایی که در احداث برخی از سازه ها با آنها روبرو بودیم را برطرف کنند. هر دو بتن تحت یک اصل و رویکرد رفتار می کنند و در هر دو تنش های فشاری به عنصر بتنی وارد می شود و تنش های کششی را شاید در اثر خمش بوجود بیایند را به کمترین میزان می رسانند. بنابراین استحکام ذاتی بتن در هر دو حالت افزایش پیدا می کند.